STICHTING
DE KRUIDENHOEVE
(Anneke en Willem Smits)

Den Oosterhuis 10, 7707 PE Balkbrug (O)

 Net als vorig jaar ligt er weer een zachte, regenachtige en stormachtige maand achter ons. We hadden groene feestdagen, ook net als vorig jaar. Maar begin december leek het er op dat de echte winter begon: matige vorst en in korte tijd aardig wat sneeuw.

Na deze koude periode gleden we terug in de herfst en daarin zitten we nu nog! De sierappeltjes "Red Sentinel" bleven nog lange tijd mooi rood, maar door vorst en sneeuw begin van de maand zijn ze nu bruin. Door het zachte weer hebben de vogels er nog maar weinig van gegeten.

De tuin ligt er erg kaal en troosteloos bij en het is haast niet voor te stellen dat er over niet al te lange tijd weer nieuwe groei en bloei zal zijn. Toch zien we nu al een (erg vroege) primula in bloei staan en het eerste groen van bolgewasjes komt al boven de grond. Nog even geduld; er zal best nog kou komen.

De kippen hebben we de hele maand al in hun ruime ren. In november raakten we onze oude haan en enkele kippen kwijt, waarschijnlijk aan roofvogels. Omdat we geen haan meer hadden vonden we het nu de tijd om geleidelijk of gedeeltelijk over te stappen op een ander ras kippen. Na veel gezoek op internet leek ons brakelhoender een geschikt ras. Het is een Belgische kip met veel goede eigenschappen: sterk, levendig en opmerkzaam, legt goed en weinig broeds. Half december haalden we een haan met twee hennen op van het type zilverbrakel. De integratie met onze oude kippen is goed verlopen.
Dit ras legt, in tegenstelling tot onze andere kippen, witte eieren. Je daar moet daar even aan wennen. Bijgaand foto's van internet. Bij ons zitten ze uiteraard niet in een kooitje!

Het is ons opgevallen dat er dit najaar zo weinig mussen zijn. Altijd als we de kippen voerden kwamen er massa's mussen op af om een graantje mee te pikken. Nu helemaal niet. Bij de pindakaaspot die we altijd in de perzikboom bij de boerderij hebben hangen verdringen zich nog wel kool- en pimpelmeesjes, maar ook die lijken minder in aantal te zijn. Wel zagen we na lange tijd weer eens spechten in de tuin. Eerder hadden we ook altijd eksters. Die zien we niet meer; wel af en toe een Vlaamse gaai. Gelukkig zien we geregeld een roodborstje en horen we het winterkoninkje.

ovember 2012

 Een lange zachte herfst!

Op tijd waren we om alle knollen uit de grond te halen en vorstgevoelige planten in de (koude) kas te zetten. En natuurlijk hebben we weer heel veel blad geruimd. Het weer was prima voor het noodzakelijke tuinwerk. We hadden daarvoor veel hulp: Martin, die iedere week een aantal uren meewerkt, Renzo, Job en Thomas die hun maatschappelijke stage-uren bij ons invulden en Joop en Lex die altijd in voor- en najaar meehelpen bij het bladruimen. Na de laatste storm is het meeste blad van de bomen gewaaid en de vorst zal de rest doen. We hebben niet veel regen gehad, wel af en toe zon, af en toe mist, af en toe een schitterende sterrenlucht en af en toe een beetje lichte vorst in de nacht. We klagen dus niet! Het belooft nu wat kouder te gaan worden.
Nog heel lang hadden we bloei van de rode chrysantjes tegen de boerderij aan, een witte lavatera(?), winterjasmijn, rozen en een klein soort prunus die eigenlijk in het voorjaar hoort te bloeien.
Afgelopen maand vervaagden de meeste warme herfstkleuren tot vooral bruin en geel. Aan de fruitbomen zit nog wat blad, maar we kijken nu dwars door de kale tuin heen; een enorm verschil met een paar maanden terug!

Onze kippen lopen al een tijd lekker vrij rond, maar we gaan ze toch weer naar de ren verbannen. Het is gevaarlijk voor ze: roofvogels of mogelijk een brutale vos…. Onze oude, niet meer zo snelle, haan heeft inmiddels het loodje gelegd; hij lag dood, zwaar toegetakeld, onder de oude kastanjeboom. Tegelijk was er een kip verdwenen, maar dat had een andere oorzaak. Brahmakip Sissi (zo genoemd door onze kleindochter en de enige kip met een naam omdat ze uiterlijk heel anders is dan de andere kippen) bleek een aantal dagen opgesloten te zijn in de kas. Haar eenzame opsluiting heeft ze overleefd mede dankzij de jonge andijvieplantjes die Willem net had gepoot! In een hoekje van de kas lag een ei …

Op een ochtend hoorden we een harde klap tegen een raam: er zat een kleine roofvogel versuft op de grond, maar even later vloog hij weer weg. De volgende dag ontdekte ik een breed bloedspoor op datzelfde raam. Bloedspatten zaten ook links en rechts op glas en kozijn. Vreemd dat we dat de vorige dag niet hadden gezien… Buiten lag een dode lijster. Onze redenering: de roofvogel was bij zijn achtervolging van de lijster, evenals de lijster zelf, tegen het raam gevlogen. De lijster, die er niet gewond uit zag, overleefde de klap niet. Maar een verklaring voor dat bloedspoor hebben we niet.

 Een bijzondere maand; we genoten nog lang van het mooie nazomerweer! In het begin van de maand was er een zware herfststorm en het "regende" appels, kweeperen, walnoten, amandelen, eikels, tamme - en paardenkastanjes. Daarnaast viel er een ongelooflijke hoeveelheid blad en takken. Kortom: herfst! Toch was het een week daarna nog een aantal dagen bijna zomers warm. Wat een heerlijke verrassing! Op een van die lekkere dagen zaten we 's middags buiten aan de thee toen met enorm geschetter een van onze parelhoeders kwam aanvliegen, achtervolgd door een roofvogel. De parelhoender vloog in paniek tegen de gewassen lakens op de droogmolen -ze konden meteen met zwarte strepen weer in de wasmachine!- en verdween daarna in het struikgewas. De roofvogel was meteen vertrokken toen hij ons ontwaarde. 's Avonds bleek dat alle drie de hoenders er gelukkig nog waren.

Overal dus blad, maar ook overal bloei. De dahlia's bloeiden maar door totdat er ineens een paar prachtige dagen met veel zon en 's nachts lichte vorst kwamen; einde van de dahlia's! Veel vorstgevoelige planten hadden we al in de koude kas gezet. Planten als rozen, een late soort monnikskap, asters, goudsbloemen, nog een enkele zonnebloem, lampionnetjes, kogeldistels en zelfs appelbloesem bloeiden er lustig op los. De bomen kleurden mooi geel of rood en er waren kleurige besjes in overvloed.

Bij onze buren werd een eekhoorn gesignaleerd. Bij ons liet het dier zich niet zien en nu lijkt hij helemaal verdwenen. Dat vinden we eigenlijk een beetje jammer.

Nog een leuke ontdekking: Onze kat Léon, een Spaanse zwerfkat uit het asiel en een echte muizenvanger, zat voor het raam zeer gespannen te kijken naar iets in het kasje dat tegen de boerderij gebouwd is. Een muis, dachten wij, maar nee, het was een heel klein onbekend vogeltje, net zo groot als een winterkoninkje. Het vogelboek bracht uitkomst: het bleek een goudhaantje te zijn, maar dan een vrouwtje; ze had geen rood streepje op haar kopje. Een goudhennetje? Ze kon de uitgang van het kasje eerst niet vinden; ze vloog steeds heen en weer en ging dan een tijdje op een tak van de druif zitten. Zo konden we haar goed bestuderen. Onze Na verloop van tijd had ze door hoe ze weg kon komen. Léon hebben we maar even binnen gehouden...

 In de eerste helft van de maand genoten we, net als in de maand augustus, van een heerlijke nazomer. Deze toegift verdienden we, vonden we, want de voorzomer was niet al te scheutig geweest met mooi weer. We zagen nog veel vlinders en heel veel bloei in de tuin.

Willem was tevreden over de opbrengst van de verschillende soorten boontjes, de tomaten en de suikermais in de moestuin.

Vanaf half september vielen de eerste noten. De oogst lijkt veel minder te worden dan vorig jaar. Ook de appelbomen laten het een beetje afweten; van de peren hebben we helemaal geen oogst. Van de kweeperen daarentegen verwachten we een aardige oogst. De druiven in het kasje deden het ook goed, maar met de buitendruiven was het treurig gesteld en wat er was werd door spreeuwen geroofd. 

Op een mooie zonnige en bijna windstille dag is door hovenier en boomspecialist Hans een vele meters hoge haagbeuk op vakkundige wijze omver gehaald. De takken zijn meteen versnipperd en een paar dagen later hebben we, samen met Theo en Christy, de enorme houtblokken gekloofd met een gehuurde kloofmachine.

De houtsnippers zijn een paar weken later door 3 leerlingen uit Dedemsvaart: Jeroen, Erwin en Thom, in het kader van hun maatschappelijke stage, verdeeld over het pad in het vogelbosje. Van de hele berg die er was vind je vrijwel niets terug. Ook verplaatsten deze jongens een berg zwarte grond over het takkenwalletje langs het bosje. Dat is nu een heuveltje geworden en daar zal vanzelf begroeiing op komen.

 De tweede helft van de maand was het weer wel wat minder mooi, maar er waren nog een aantal lekkere dagen. De eerste herfststorm woedde ook over Balkbrug, ranselde de bomen en struiken, blies de mais ondersteboven en knakte de nodige bloemstengels. De tuin lag meteen vol met afgewaaide takken en al enorm veel blad. 

Omdat het seizoen nu voorbij is en er geen bezoekers meer komen doen wij het ook wat rustiger aan. We maaien het gras wat minder vaak en knippen vooral nog de uitgebloeide dahlia's af. Bij mooi weer blijven we wel onkruid wieden. Martin gaat steeds door met snoeien; daar kan hij het hele jaar wel zoet mee zijn! 

Onze ooievaars zijn al lang vertrokken. Meestal is dat begin september, maar we denken dat ze eind augustus al zijn vertrokken. 

Al is de tuin voor bezoekers gesloten, er is nog één activiteit: op vrijdag 19 en zaterdag 20 oktober, in de herfstvakantie, kan er met wandelgidsen Tineke en Herman gewandeld worden, eventueel met overnachting bij De Kruidenhoeve of Achter 't Koeienpad. Men kan 1 of 2 dagen wandelen. Zie hiervoor www.wandelenmetgids.nl.

Wat een mooie zomerse maand; eindelijk warm en zonnig!

Nee, de tuin was er na enige tijd niet meer zo blij mee en leed in stilte onder de soms erge warmte en droogte. Veel planten waren snel uitgebloeid, anderen werden bruin of slap en weer anderen bloeiden juist uitbundig. Maar eindelijk zagen we weer vlinders, behalve veel atalanta en koolwitje ook citroen- en distelvlinder, kleine vos, een enkel blauwtje en gehakkelde aurelia.

De sedums gingen al aardig kleuren, de floxen bloeiden nog prachtig en de dahlia’s en Oost Indische kers gaven een warme gloed aan de tuin.

Ja, we waren blij met het mooie weer, maar uitgerekend voor de dag dat we ons traditionele zomeravondconcert zouden hebben, zaterdag de  25^ste, werd er regen voorspeld. Met de nodige voorbereidingen werd het toch een prachtig concert en kon iedereen droog naar het concert luisteren. Echt koud was het niet en er werd volop genoten van de prachtige muziek gespeeld door Luko Hans, piano, en Eliene Schuinder, fluit.

Onze ooievaars zagen we niet veel overdag maar tegen de schemering streken ze neer op hun nest om daar de nacht door te brengen. Nog enkele dagen en ze zullen vertrekken naar het warmere zuiden. Al minstens een week zijn er grote groepen ooievaars in de omgeving waar te nemen die zich verzamelen voor de trek. De “onze” zitten daar nog niet bij.

In de moestuin wordt geregeld druk geoogst: bonen, andijvie, sla en nog veel meer. Het fruit aan de bomen, minder dan andere jaren, groeit gestaag en de noten zien er goed uit.

De tomaten doen het dit jaar heel goed, net als de druiven in de kas. De Japanse wijnbes gaf deze maand heel kleine besjes, waarschijnlijk vanwege de droogte.

 Over de junimaand valt een heleboel te vertellen.
Het  seizoen begon op zaterdag 2 juni met de Rabo fietstocht. Het was aardig weer en heel druk. Een paar honderd mensen kwamen langs.
Een mooi moment om de jonge ooievaars te ringen. Van de drie jongen hadden we er de laatste week nog maar twee gezien. Halverwege de middag was het zover; alle aanwezigen gingen richting ooievaarsnest. Ik bleef achter om nieuwe fietsers op te vangen. Maar… de mensen waren al heel gauw terug en keken niet vrolijk. ??? De jonge ooievaars bleken dood te zijn! Volgens de ringers, Annemieke en Wim van Stichting  “Stork”,  zagen ze er goed uit, waren ze goed op gewicht en zaten ze mooi in de veren. Vergif? Een ziekte? Volgens Annemieke en Wim waren ze nog geen 24 uur dood en konden ze daarom nog onderzocht worden door vogeldokter Jan Hooimeijer in Meppel. Dat was een geluk bij een ongeluk. Wij hadden er overigens niets van gemerkt. Toevallig waren we nog naar de jonge boompjes gaan kijken net over de Reest en op weg daar naar toe onder het nest doorgelopen. Er zat toen een oude ooievaar op. De jongen zagen we niet maar dat is normaal;  ze duiken altijd naar beneden als er  “gevaar” dreigt.

Bij alle belangstellenden was er een meisje, met haar ouders, om in het kader van de voorbereidingen van een spreekbeurt over ooievaars ook het ringen mee te maken. Ze was erg teleurgesteld, maar eigenlijk waren we dat allemaal. Heel jammer. Een paar dagen later belde Annemieke met de uitslag van het onderzoek: het was geen vergif, maar de dieren waren doodgegaan aan een schimmelinfectie. Sporen van die schimmel komen door de lucht en treffen jonge ooievaarsachtigen. De oude vogels hebben er geen last van. De schimmel ontstaat bij sterk wisselende weersomstandigheden. En we hadden enige tijd daarvoor erg warm en daarna weer erg koud en nat weer gehad (of misschien was het andersom….). De oude ooievaars zitten nog geregeld klepperend op het nest. En ze slapen er ook.

De schitterende ooievaarsfoto's werden gemaakt door Geert Rolleman, net als het nieuwe trapje bij de poel en het Reestdal.

Op 6 juni hadden we de eerste woensdag dat we open waren voor bezoekers. Het regende pijpenstelen en er kwam dus geen mens. Tegen de avond klaarde het op en kon de eerste groep kinderen die samen met ouders op vijf achtereenvolgende woensdagen het SpeurNeuzenPad kwamen/komen lopen toch nog van start gaan. Kinderen en ouders genoten ervan, net als op de andere woensdagen.

Die eerste week van juni ontvingen wij een voor ons onbekend tijdschrift “ZorgZin”, een blad van een zorgverzekeraar. Willem bladerde het door en hij was zeer verbaasd te zien dat er een foto van onze tuin in stond met als bijschrift: mooiste tuin van Nederland! Wààààt???
Ja, dat stond er echt. (klik hier maar eens en blader naar blad 4)

Even vonden we dat wel leuk, maar toen er een boze e-mail kwam van een meneer die hier geweest was en het helemaal niet de mooiste tuin van Nederland vond, vonden wij de gratis reclame niet meer zo leuk! 
Er zijn al weer een aantal groepen geweest die we een rondleiding door de (bijna…) mooiste tuin van Nederland gaven. De bezoekers waren allemaal onder de indruk van onze natuurlijk ogende tuinen waarin echt hier en daar nog wel onkruid staat. Het is maar waar je oog voor wilt hebben!

 Alles groeit en bloeit; de rozen en de veelkleurige klaprozen zijn een lust voor het oog en de planten langs het geurlaantje ruiken verrukkelijk. De (ouderwetse) groenten groeien als kool en de vogels zingen hier hun hoogste lied. Kortom: de tuinen zijn en blijven de moeite waard!

Op zaterdagmiddag 7 juli zijn er om 15.00 uur verhalenvertellers in de tuin en op zondagmiddag 8 juli treedt het Tuinkoor op, ook om 15.00 uur. Allebei erg leuk!

mei 2012

Het bleef nog wekenlang koud, maar we werkten ons warm!
Na de overweldigende bloesempracht van sier- en fruitbomen en kastanjes kregen we na regen en wind bloesem”sneeuw”. Intussen kwam er steeds meer in bloei. Het werd steeds kleuriger. Van de vele bloemen was de oosterse papaver de opvallendste met z’n oranje kleur. Helaas groeide ook het ongewenste kruid als kool. Dus we bleven strijden met hulp van Martin, Joop, Els, Gerrit, Tineke, Iris en Thijs. Aan het eind van de maand was er heel veel werk verzet! We waren min of meer klaar om bezoekers te ontvangen die niet op ieder onkruidje zouden letten maar zouden kunnen genieten van het geheel.
Er bleken 3 jonge ooievaartjes te zijn en ze groeiden goed hoewel het laatst uit het ei gekomen jong, een heel stuk kleiner was dan zijn/haar broer(s) en/of zusje(s). De laatste week van de maand zagen we er nog maar 2….
Halverwege mei veranderde het weer en het werd prachtig. Het was heerlijk om in de tuin te werken, maar dan wel het liefst in de schaduw! Dat mooie weer hield een dag of 10 aan met af en toe een (onweers)buitje. De grond werd heel droog en de jonge aanplant moest besproeid worden.
In de poel kwam het water heel laag te staan. Dat was in dit geval gunstig want er moest nog een leuning gemaakt worden langs het nieuwe trapje. Die is er gekomen dankzij Piet en we zijn er heel tevreden mee. Het water staat nu weer hoger en dat is beter voor planten, kikkers en salamanders. Libelles scheren als vanouds over het wateroppervlak en waterlelie en krabbenscheer hebben weer de ruimte.
Voor de expositie zijn in het theehuis verrassende en kleurige schilderijen opgehangen van Hardenbergse kunstenaars met een beperking (www.artcrewhardenberg.nl) en in de tuin staan deze zomer (vrouwen)beeldjes van buurtgenote Maud Maas Geesteranus.
Het Tuinkoor oefent wekelijks voor het optreden in de Tuinen van De Kruidenhoeve op zondagmiddag 8 juli.
Op 2 juni komt de fietstocht van de Rabobank bij ons langs. Ook zullen dan de jonge o0ievaars geringd worden. Daarover volgende maand meer.
Op woensdag 6 juni starten we officieel  het nieuwe seizoen. Onze folder met alle activiteiten is te downloaden van onze website, www.kruidenhoeve.nl.
Op zaterdag 16 juni is er de jaarlijkse Open Dag van het Buurtevenement Tuin-Kunst-Techniek, dus niet alleen bij De Kruidenhoeve maar ook in de tuin van Henk en Hennie Pouls. Daarnaast is men welkom bij een aantal andere buren: in de ateliertuin van Marie Louise Minke, in de galerie van de familie Douglas met kunstwerken van Wiert, Heather en Daniël, en in en rond het Techniekmuseum van Arend en Gé Kampinga. Van 10.00 tot 17.00 uur kan men overal vrij naar binnen lopen. De folder van de Open Dag is eveneens te downloaden van onze website.

Dat viel tegen: in maart echt lenteweer en in april koud en vaak nat. De groei stagneerde. Dat laatste is maar ten dele waar, want het ongewenste kruid kwam massaal op en de eeuwige strijd tegen, vooral, zevenblad begon weer. Eigenlijk is het onbegonnen werk om de ondergrondse wortelkabels van dit kruid aan te pakken. Enkele delen van borders halen we in geval van overmatig zevenblad, ook wel hanenpoten genoemd, helemaal leeg. Eerst alle vaste planten eruit en dan maar “vorken”! En vooral geen klein stukje laten zitten!

Ondertussen hadden we veel hulp van vrijwilligers (Martin en Jan Willem) en stagiaires: Ragnar, Gerwin, Gerda, Annelies, Vera, Iris en Rik die hun maatschappelijke stage uren bij ons vervulden met zeer nuttig en nodig werk. Hoewel Willem en ik het fijne wiedwerk moeten doen omdat het voor de meeste hulpen niet duidelijk is wat in ons geval gewenste of ongewenste (kruiden)planten zijn, scheelt het aanmerkelijk aan bijkomende werkzaamheden zoals bij voorbeeld het onkruidvrij maken van paden en terrassen en het afsteken van grasranden. Nog nooit hadden we zoveel hulp als dit voorjaar, en toch zijn de tuinen nog lang niet klaar om bezoekers te ontvangen. En dat staat al over enkele weken te gebeuren!

Wat afgelopen maand wel zeer de moeite waard werd waren de fruitbomen en diverse prunussen. Wat een schitterende bloesempracht! Ook de oude kastanjeboom kwam al bijna tot bloei. Rondom kleurden de weilanden knalgeel van de paardenbloemen. Gelukkig zagen we ook weer vlinders: citroenvlinder, koolwitje en later ook het oranjetipje vanwege de pinksterbloemen en look-zonder-look. 

In de kas en moestuin is Willem druk met zaaien en verspenen. De peultjes en kapucijners staan al een mooi eindje boven de grond en van de rabarber hebben we al gegeten. Andijvie en sla uit de kas was ook lekker. 

Wat een heerlijke maand en wat een enorm verschil met februari! Toen heel koud en in maart heerlijk lenteweer met heel veel zon. De tuin veranderde dan ook in korte tijd van een kale wintertuin naar een tuin met pril groen. Krokussen en sneeuwklokjes maakten plaats voor bloeiende forsythia, ribes, amandel, perzik en abrikoos, heel veel bosanemoontjes, narcissen en hyacinten. En de vlinders en bijen vlogen weer.
Een aantal planten heeft de vorstperiode in februari niet overleefd: rozemarijn b.v. en photinia (glansmispel) die uit de Himalaya afkomstig is….. De laurierstruiken hebben het ook erg moeilijk gehad en delen van de struiken zijn gewoon dood. Onze grote aloëplant die in het kasje tegen de boerderij aan stond heeft na vele jaren het loodje gelegd.

Op 11 maart werd het licht klassieke huiskamerconcert –piano en fluit- weer goed bezocht; altijd weer een gezellige happening. Luko Hans en Eliene Schuinder treden al vele jaren samen op bij De Kruidenhoeve. Op 25 augustus zullen ze hier een zomeravondconcert verzorgen.

En op 16 maart ging een hele ploeg vrijwilligers (15 personen) in het kader van NL doet  aan de slag om bomen te zagen, takken klein te maken, blad en dode stengels uit de borders te halen en een vuur te stoken (uiteraard met toestemming!). Het werd een heel gezellige dag en er is veel en enthousiast gewerkt en nog houden we voldoende werk over om een aantal stagiaires van een school uit Dedemsvaart nog wekenlang hun maatschappelijke stage te laten vervullen. Fijn is het om met zo’n ploeg aan het werk te zijn. Je ziet het dan opschieten! Die dag was er ook iemand met een kraantje om de wortels van afgezaagde struiken uit de grond te halen. Dat was ondermeer het geval bij de verhalentuin. In plaats van die struiken die veel te groot en wild werden hebben we nu een haag van haagbeukplanten gezet; uiteraard voorlopig nog zeer kaal. De ruimte die we met het verwijderen van de struiken hebben gewonnen vullen we nu met kruidenplanten.

Op nog een aantal plaatsen zijn boomstronken verwijderd. Daarom moeten er stukken opnieuw beplant worden. We moeten op korte termijn nog bekijken hoe we dat gaan doen. 

Op 23 maart trad vertelkring “in Geuren en Kleuren” op in het Gashoudertheater in Dedemsvaart. Voor de muzikale omlijsting van de verhalen zorgde het Tuinkoor van De Kruidenhoeve. Een succesvolle formule. Dat bleek ook vorig jaar al.

Vanaf ongeveer 20 maart bloeit in de bostuin op veel plaatsen de lila vingerhelmbloem, ook wel vogeltje op de kruk genoemd. Dit plantje is nauw verwant aan en lijkt sprekend op de holwortel; het verschil zit alleen in de schutblaadjes die bij de holwortel gaafrandig en bij de vingerhelmbloen handvormig ingesneden zijn. Het plantje doet het hier uitstekend en staat fleurig tussen andere voorjaarsbloeiers als anemoontjes en speenkruid.

Ik meldde het vorige maand al op de valreep: de ooievaars zijn weer terug. Op 2 maart arriveerden er ’s middag 4 ooievaars waarvan er 3 op het nest neerstreken. Maar, 3 is te veel en daarom vloog er een weg. Twee ooievaars, kennelijk de “vaste bewoners” van het nest, bleven. De andere twee vlogen nog een rondje en verdwenen toen. Inmiddels wordt er gebroed, waarschijnlijk al ruim een week.

februari 2012

En toen werd het toch nog winter met een flinterdun laagje sneeuw, echte kou, maar ook heel veel ijs(pret), een hoge gasrekening, een flink opgestookte speksteenkachel en toch nog een waterleiding met gelukkig niet ernstige bevriezingsverschijnselen die al lang weer verholpen zijn. Na de dooi leek het al een beetje lente te worden en al gauw verlangden we naar een lekker warm lentezonnetje en uitbottende bomen en struiken. Aan het eind van de maand was het wel zacht, maar erg somber. De lente laat nog even op zich wachten. Ook nog geen ooievaars op het nest. In de omgeving zijn ze al wel gespot. We blijven maar optimistisch: ze zullen ons nog wel weten te vinden!

De krokussen en sneeuwklokjes kregen het met de vorst een beetje moeilijk maar zijn toch min of meer ongeschonden door die periode heen gekomen. Met de andere planten moeten we dat nog even afwachten.

Toen de Reest bijna helemaal was dichtgevroren en er nog slechts op een plaats wat open water was, zagen we, toen we op een zonnige dag een wandeling door het Reestdal gingen maken, twee reigers uit het water opstijgen; een “gewone” en een witte. Zo’n witte reiger hadden we hier nog nooit gezien, maar het schijnt dat er in de buurt meer zitten. Op het ooievaarsnest zijn nog enkele keren nijlgansen neergestreken, maar ook weer vertrokken.

Onze kippen liepen nog wekenlang los maar dat is niet helemaal goed gegaan. In de koudeperiode hoorden we op een middag buiten een enorm spektakel. Alle kippen waren onder struiken gedoken en daar hielden ze zich nog lang schuil. In de lucht krijsten vogels. Een aanval van een buizerd? Gelukkig bleken alle kippen er nog te zijn. Een week later misten we wel een kip en toen we haar vonden was ze dood. Die buizerd dachten we… Tja, die vogels hadden het ook moeilijk met de vorst. Korte tijd later misten we een parelhoender. De open ren lag vol veren. Maar een roofvogel gaat toch niet een ren in om een prooi te vangen? Zou de boosdoener een vos zijn misschien of een hongerige zwerfkat, de buurkat of onze eigen nieuwe kat? Voor alle zekerheid hebben we de parelhoenders, eigenlijk tamelijk wilde vogels die eigenlijk vrij moeten lopen, toch ook voorlopig maar in hun ren opgesloten. De vermiste parelhoender hebben we ook dood en aangevreten teruggevonden. We hebben er nu nog maar drie. Ook dat hoort bij het natuurlijke buitenleven!

Nog meer dierenleed: van de 3 kastjes met bijen heeft slechts een de winter overleefd. Een kastje was door muizen leeg gevreten en in een andere kast was nog wel veel voer maar de bijen waren verdwenen (zogenaamde “verdwijnziekte”). 

Bijna lente nu en dus volop werk. Ook al is er de hele winter doorgewerkt; er blijft nog heel veel meer te doen voor de tuinen weer de moeite van het bekijken waard zullen zijn.
Binnenkort, is er weer NL doet. Op 16 maart zal bij ons een hele groep vrijwilligers aantreden om de handen uit de mouwen te steken. We hebben een uitgebreide klussenlijst. En het wordt natuurlijk een supergezellige dag met soep, broodjes en voldoende koffie en thee. Nu maar hopen dat het weer die dag zal meewerken!

Op 11 maart is er in de huiskamer een bijna-lente-concert met pianist Luko Hans en fluitiste Eliene Schuinder. Ze zullen licht verteerbare klassieke muziek, jazzy-achtige klanken en ballads laten horen. 

 De winter wilde maar niet doorzetten. We moesten het doen met storm en regen. Het pad naar en langs de boerderij werd erg modderig.  Sneeuwklokjes en krokussen kwamen in bloei en andere bolgewasjes staan al een heel eind boven de grond. Boterbloemen, viooltjes en madeliefjes sieren het gras. De rode toverhazelaar staat al een paar weken in bloei. Er hangen nog steeds sierappeltjes aan de malus “red sentinel”, noodrantsoen voor de vogels die nu vooral nog eten uit de grote pot pindakaas opgehangen in de vork van een dode boom vlakbij de boerderij. De kippen, die altijd weer naar hun ruime ren verbannen worden zodra de sneeuwklokjes in bloei komen, lopen nog steeds buiten. De oude en de nieuwe kippen moeten nog een beetje aan elkaar wennen en dat gaat beter buiten de ren.

Middenin de maand beleefden we een paar mooie heldere dagen; veel zon, mooie zonsondergangen en ’s nachts prachtige sterrenluchten en een beetje vorst.

Aan het eind van de maand deed de echte winter zijn intrede met een flinterdun laagje sneeuw, ijs op de poel en een ijzige wind. Brrr! En dat, terwijl we al een beetje een voorjaarsgevoel hadden gekregen.

Wandelaars laten steeds vaker hun auto bij De Kruidenhoeve staan om te genieten van een wandeling door het mooie Reestdal. Momenteel wordt, aan de Drentse kant van de Reest, gewerkt aan de aanleg van een bosje met wandelpad. We houden dus het zicht op de Reest. Een flink gebied is omgeploegd en de jonge aanplant staat ingekuild klaar om dit voorjaar gepoot te worden. Dan zal het mogelijk zijn om vanaf De Kruidenhoeve een rondwandeling te maken zonder de steeds drukker wordende N48 (vanaf De Kruidenhoeve achter het nieuw aan te leggen bosje) over te moeten steken. Dat laatste zal in de nabije toekomst overigens helemaal verleden tijd zijn omdat de oversteken worden opgeheven en op enkele plaatsen tunnels komen onder de weg door. Het zal er zeker veiliger op worden!  

In de tuin bestaat het werk nog vooral uit opruimen van blad, door de stormen afgeknapte takken, snoeiwerkzaamheden, houtzagen en het verspreiden van compost.